Alleen op pad gaan is voor mij ook alleen mooie wandelingen te maken. Een tijdje geleden maakte ik een prachtige wandeling op een plek waar ik nog nooit gewandeld had. Mijn keuze viel op het rondje Linielanding vooral vanwege het vooruitzicht om langs het mysterieuze ‘verdronken bos’ te wandelen, wat mijn nieuwsgierigheid wekte.

Je kunt ervoor kiezen om slechts een korte wandeling te maken langs het verdronken bos maar Ik koos voor de lange wandeling van 16 kilometer…alhoewel ik uiteindelijk ruim 18 kilometer liep…..

Mijn wandelavontuur begon bij het TOP Linielanding, gelegen naast de A27, bij de afslag Nieuwegein. Ik besloot de route in omgekeerde volgorde te lopen, simpelweg omdat ik meteen de verkeerde richting uitging en niet wilde terugkeren.

Eerst voerde mijn pad me naar het charmante plaatsje Tull en ’t Waal, omringd door boerderijen en uitgestrekte weilanden. Het was een mistige dag, wat een geheel eigen sfeer creëerde. Dit is het prachtige aan wandelen: het weer bepaalt mede de beleving. Op een zonnige zomerdag zou de ervaring weer totaal anders zijn.

Eenmaal aangekomen bij Tull en ’t Waal, sloeg ik af richting de rivier. Ik wandelde een stuk langs de oever, hoewel de rivier door de mist bijna onzichtbaar was. Ik ben hier al vaak genoeg over de dijk gereden, dus ik ken het gebied, maar wandelen bracht een nieuwe dimensie aan mijn beleving. Alles wat je met de auto snel voorbijgaat, kun je nu rustig observeren.

Na enige tijd liet ik de rivier achter me en vervolgde mijn weg terug naar Tull en ’t Waal, maar nu via een andere route dan eerder.

Nu stond er een glibberig pad op me te wachten, door de modder. Na het glibberige pad bereikte ik enkele forten. Eerst liep ik langs fort werk aan de korte uitweg. Hier kon ik niet naar binnen omdat het gesloten was. Wat wel interessant is om te weten, is dat hier een natuurcamping is. Via een verdedigingswal liep ik verder en kwam ik bij fort Honswijk. Ook hier was ik vaak langs gereden, maar ik wist niet wat er te zien was. Ik werd verrast door de omvang van dit fort. Ik maakte een kort rondje en besefte dat ik dit fort en de omliggende stukken een andere keer nog uitgebreider wilde verkennen. Nadat ik fort Honswijk achter me liet, keerde ik terug naar de verdedigingswal en passeerde nog een fort, fort Lunet aan de snel. Ik besloot dit niet te verkennen omdat ik nog heel wat kilometers voor de boeg had.

Langs het modderige pad keerde ik terug om vervolgens de weg over te steken en aan een nog langer modderig stuk van de route te beginnen. Ach, wat maakte het uit, het maakte de wandeling des te avontuurlijker. Als je geen fan bent van modder, dan kun je deze route beter lopen tijdens een drogere periode. Mijn geploeter door de modder werd beloond toen ik bij het verdronken bos aankwam. De mist hing nog steeds, wat een magische sfeer creëerde. Het verdronken bos is een recreatiebos waarbij een stuk bos onder water staat. Je ziet boomstammen net boven het water uitsteken. Via een houten loopbrug stak ik dwars over dit water over. Halverwege vond ik een bankje dat de perfecte plek was voor een lunchpauze. Eigenlijk was ik al eerder toe aan pauze maar, ik bleef toch doorlopen tot het verdronken bos. Na zo’n 14 kilometer te hebben afgelegd, genoot ik extra van mijn broodje en thee en besefte ik hoe bijzonder het was om op deze plek even mijn ‘terrasmomentje’ te hebben.

Na mijn welverdiende rust en het volledig absorberen van de omgeving, stond ik weer op om de laatste kilometers af te leggen.

Ik voelde dat mijn benen moe waren, maar ik moest doorgaan. Ik verliet het verdronken bos en liep verder. Het laatste deel van de wandeling voerde me langs landerijen. Links en rechts zag ik alleen maar weiland. en daar loop ik dan helemaal alleen. Wat een rust! Pas op het allerlaatste moment begon ik het geruis van de snelweg weer te horen, nog een klein stukje en dan zou ik weer bij de auto zijn, waar mijn vermoeide voeten konden rusten.

Als je overweegt om deze wandeling ook te maken en je je afvraagt of je de route in de aangegeven volgorde moet volgen of zoals ik heb gedaan, dan kan ik je geruststellen dat het eigenlijk niet uitmaakt. Persoonlijk vond ik het prettig om het verdronken bos tot het einde van mijn wandeling te bewaren, omdat ik daar het meest nieuwsgierig naar was. Het bewaren van het hoogtepunt tot het laatst gaf de wandeling een extra voldoening.