Als ik op reis ga, dan maak ik vooraf reisplannen. Nooit helemaal tot in de detail maar, wel grofweg een planning en ik regel de noodzakelijke zaken zoals een vlucht, een overnachting of de juiste documenten.

Tijdens mijn leven maak ik ook een planning, ook zeker niet tot in detail maar, van tijd tot tijd bedenk ik wel wat ik wil in het leven, waar sta ik nu, welke richting wil ik op en wat heb ik daarvoor nodig.

Door van tijd tot tijd stil te staan bij wat ik wil geef ik richting aan mijn leven maar, net zoals bij reizen loopt niet altijd alles volgens plan. Ik kan alles goed geregeld hebben, uitkijken naar een relaxte middag op het strand en dan ineens heeft de bus uren vertraging waardoor ik pas in de avond op de bestemming aan kom. Of ik kom na een paar uur reizen op een plek waarvan ik vooraf dacht dat het leuk zou zijn maar, blijkt het tegen te vallen. Ik kan dan best wel even flink balen maar ik moet ook door. Accepteren dat het anders loopt en nieuwe plannen maken. Een nieuwe richting op gaan. 

Achteraf zijn de tegenvallers op reis ook vaak de mooiste verhalen voor thuis.

En in het leven is het net zo, je kunt jarenlang je stabiele leven opbouwen en hebben, net beseffen dat je bereikt hebt wat je wilde bereiken en daar rust in vinden om vervolgens in een rollercoaster te belanden. Ineens is alles even helemaal anders….

En die rollercoaster, daar kwam ik in te zitten net na oud & nieuw. 2 jaar na het overlijden van mijn vader ging mijn moeder ineens erg snel achteruit. Ze had altijd wel wat fysieke klachten maar dit was anders. Ze bleek uitgezaaide kanker te hebben en al zodanig ver dat er niks gedaan kon worden. Wij brachten haar naar het hospice en 10 dagen later overleed ze. 

Ik stond aan en deed wat ik moest en wilde doen. Na het overlijden volgde de begrafenis en het leeghalen van haar huisje. Een hectische en vermoeiende periode. Maar naast al het verdriet en alle vermoeidheid staat bij mij ook de liefde bij van mensen. Ik ervaar vooral wat een vriendelijk gebaar doet met mensen. Mijn moeder heeft talloze kaarten verstuurd in haar leven, wat door velen als een zeer gewaardeerd vriendelijk gebaar werd gezien. Mijn moeder kreeg op haar ziekbed ook een vriendelijk gebaar terug van velen in de vorm van kaarten en bloemen. En al die vriendelijke woorden van al die mensen om mij heen naar mij toe; familie, vrienden, bekenden en onbekenden. Het hoeft niks te kosten maar doet zo veel. Dat heb ik me tijdens het verlies van mijn vader en nu ook weer beseft. 

Tijdens het reizen zijn de ontmoetingen ook vaak wat het reizen bijzonder maakt. Vriendschappen voor het leven heb ik er aan over gehouden, bekenden, een kort praatje op straat, een biertje drinken met een mede-soloreiziger op de camping. Gewoon vriendelijke woorden wisselen met elkaar, al is het soms maar voor even.

De rust keert nu weer terug in mijn leven, het verdriet blijft, maar daarnaast zijn er ook weer mooie momenten. Alles loopt naast elkaar en door elkaar heen. Nieuwe reisplannen zijn gemaakt en zoals mijn vader vroeg voor zijn overlijden ¨neem je een foto van mij mee? Dan reis ik met jou mee¨, zo zal dat gaan. Nu niet alleen een foto van mijn vader maar ook van mijn moeder. Ik leef en reis door en zij zullen altijd bij mij zijn.